تام پین مردی ۴۴ ساله است که دنیایش با ورود رئیس ۲۵ ساله‌اش که از کلماتی مانند "دیجیتال"، "اجتماعی" و "ویروسی" استفاده می‌کند، به هم می‌ریزد. آیا او به "برندینگ مجدد" نیاز دارد یا فقط "سقف شادی پایینی" دارد؟ شاید دنبال کردن خوشبختی یک تلاش بیهوده باشد؟ در نهایت، خوشبختی استاندارد بالایی دارد. در دنیایی به این absurdit، شاید بهترین چیزی که هر کسی می‌تواند امیدوار باشد، خوشحال-ish بودن است.