چویی گُو، یکِ جوانِ ناش­denایِ رو به آینده است که شغل پاره‌وقت دارد و ممکن است ترسو باشد. می رائه، اخیراً به شرکتی در حوزه توسعه استعدادها پیوسته است. آن‌ها در فرایند آغازِ کارهای مختلف با هم برخورد کرده و خانه‌ای مشترک می‌گیرند، اما به دلیل برنامه‌های متفاوتشان (یکی روز کار می‌کند، دیگری شب)، از طریق تخته پیام با هم ارتباط برقرار می‌کنند.