در سال 1994، ریکاردو از رویای خود برای تبدیل شدن به یک فیلمساز دست کشید. در بیست و چهار سالگی، او به نوعی سرنوشت خود را پذیرفته است: اینکه یک شهروند ساده، ناشناس و گم شده در وسعت جامعه مصرفی باشد. او هرگز هنرمند نخواهد شد. اما یک تماس از رادیو-کانادا، شعله هنری جوانی را که درخواستش در میان فینالیست‌های برنامه لا کوره، نسخه 1994-95 انتخاب شده بود، دوباره روشن کرد.