ژان-فرنوا روان‌درمانگری است که به یکی از بیمارانش علاقه‌مند است. وقتی او تصمیم می‌گیرد درمان را رها کند، ژان-فرنوا نهایتاً احساس آزادی برای اغوا کردن آن زن می‌کند. او در مقابل شیی که دوست دارد، فلج شده و خطاهای از هر نوع را مرتکب می‌شود. از این رو به ژولیِن، یکی از بیمارانش که در حال درمان برای غلبه بر اختلال نادری-وسواسی در زمینهٔ اغواگری است، رو می‌آورد. این اقدام کاملاً absurd است. اما با این وجود…