ما در صحنه فیلم «سالوی یا صد و بیست روز سادم» هستیم. پازیلینی تیم کوچک دوربین را به رهبری روزنامه‌نگار گیدئون باخمان دنبال می‌کند و او را در یک مصاحبه بلند و شگفت‌انگیز همراهی می‌کند. مصاحبه به حمله‌ای طولانی، روشن‌بین و خشن به جامعه تبدیل می‌شود که تصاویر صحنه را در کنار همدیگر با واقعیت هم‌نشینی شگفت‌آوری به نمایش می‌گذارد و بیانگر تصویر استعاری پازیلینی از مدرنیته است.