زمانی که زندانی ماریا دو سکورو نوبره مقاله‌ای درباره هنرمند لهستانی فرانز کرایکبرگ در مجله وِجا می‌خواند، تصمیم می‌گیرد نامه‌ای به او بنویسد. سکورو به بیش از بیست و یک سال حبس در یک زندان زنان در سالوادور، باهیا محکوم شده است، در حالی که فرانز هنرمندی آشفته است که خانواده‌اش را از دست داده و دوران کودکی‌اش را در یک گتو در لهستان گذرانده اما از هولوکاست جان سالم به در برده است. فرانز به برزیل نقل مکان کرده و با زندگی در نزدیکی طبیعت، آرزوی زندگی را دوباره به دست آورده و سکورو را به رویاپردازی درباره زندگی دوباره ترغیب می‌کند.